Τα αστέρια...

"31,32,33..." μετράω τα αστέρια απόψε το βράδυ..
"34,35,36..."σ έχω κοντά μου και αυτό μου φτάνει...
"37,38,39..."η ανάσα σου αχνίζει στον κρύο αέρα...
"40,41,42..."η καρδιά σου μακραίνει μέρα με τη μέρα...
"43,44,45..."κοιτάω ψηλά και τα μάτια μου γεμίζουν δάκρυα...
"46,47,48..."τα δικά σου ακουμπούν το πάτωμα...
"49,50,51..."σου ζητώ να με αγκαλιάσεις...
"52,53,54..."με κοιτάς και χαμογελάς απλά...
"55,56,57..."δεν τολμώ να σ ακουμπήσω...
"58,59,60..."μου χτυπάς τον ώμο φιλικά...
"61,62,63..."μετράω τα αστέρια και κατεβάζω το κεφάλι...
".................."δεν μιλάς μόνο αφήνεις τον ώμο μου και γλιστράς απαλά μακριά μου...
".................."δεν έχω κουράγιο να σε φωνάξω...
".................."προχωράς με βήματα προς τα πίσω...
".................."νιώθω την καρδιά μου νεκρή....
".................."προχωράς και χάνεσαι αργά στο σεληνόφως...
".................."γυρίζω το κεφάλι και σε βλέπω να χάνεσαι...
".................."για μια στιγμή σταματάς...
".................."οι ελπίδες μέσα μου ζουν ξανά...
".................."βάζεις στα χέρια στις τσέπες και με έναν ελαφρύ αναστεναγμό συνεχίζεις...
".................."πεθαίνω για δεύτερη φορά...
".................."ο ήχος των βημμάτων σου χάνεται σιγά σιγά...
".................."κάθε βήμμα και ένας μικρός θάνατος για μένα...
".................."η μορφή σου δεν διακρίνεται πια...
".................."τα δάκρυα κυλούν αθόρυβα στα μάγουλα μου...
".................."σε κατάπιε η μαύρη σκιά των δέντρων...
".................."κοιτάω τη γη για λίγο και έπειτα ξανά τον ουρανό...
"64,65,66..."μετράω τα αστέρια απόψε...
"66,67,68..."μου έφτανε που ήσουν εδώ....

Δεν έχω λόγια...

Ο ήλιος ανατείλει και δύει απ το ίδιο σημείο...φωτίζει και απεγκλωβίζει τους ίδιους τόπους...η θάλασσα αγγίζει και τρέφει τα ίδια σημεία...βρέχει και στεγνώνει στους ίδιους τόπους...
Οι άνθρωποι αλλάζουν...
Απόγευμα Δευτέρας και όλα μοιάζουν μακρινά...η θάλασσα, ο ήλιος, οι άνθρωποι...ξαφνικά κοιτάζω έξω απ το παράθυρο του μεγάλου δυσκίνητου λεωφορείου και βλέπω τη θάλασσα να τρέχει δίπλα μου να με προλάβει...να μου ψιθυρίσει κάτι ακόμα,να ξανα βρέξει τα πόδια μου, να αγαπηθεί ξανά μαζί μου...την κοιτάω κατάματα...ό ήλιος δύει εκείνη την ώρα και για πρώτη φορά τον νιώθω να δακρύζει έτσι όπως βλέπω τις χρυσές του αχτίνες να πέφτουν πάνω στην γαλαζοπράσινη θάλασσα. Νομίζεις πως βρέχει χρυσάφι. Μα είναι παραίσθηση. Ψευδαισθηση. Τίποτα άλλο. Χα...οι άνθρωποι αλλάζουν...
ΒράδυΤρίτης και δεν μπορώ να καταλάβω πως πέρασαν τόσες ώρες σ ένα μόνο δευτερόλεπτο...γιατί...πριν ένα δευτερόλεπτο δεν ήταν που σε κρατούσα στην αγκαλιά μου; Έτσι μου φάνηκε...Νιώθω μόνη...τελικά πολλές φορές δεν έχει σημασία το που, το πότε και το πώς...απλά κάποιες φορές χρειάζεται μόνο μια αγκαλιά...μια αγκαλιά...και ένα φιλί...πόσο μου λείπει ένα φιλί...και ας πέρασε ένα δευτερόλεπτο ή μήπως...ένας αιώνας;
Οι άνθρωποι αλλάζουν...
Κοίτα όμως τον κόσμο αυτό...τον φτιάξαμε εσύ και γώ...και τον αφήσαμε αιώνια βασανισμένο με κανένα λυτρωμό...ακόμα κι αν η θάλασσα προσπαθεί να ξεπλύνει το αίμα...να στεγνώσει το δέρμα...
Οι άνθρωποι αλλάζουν...

Χωρίς Τίτλο 2

Δεν με πειράζουν οι δυσκολίες. Δεν με κουράζει η δουλειά. Όποια δουλειά κι αν είναι.
Δεν στεναχωριέμαι όταν δεν έχω χρήματα. Ξέρω ότι αφού προσπαθώ αργά ή γρήγορα θα έχω τόσα όσα χρειάζομαι για να ζήσω.
Αυτό που με κάνει κομάτια, με κατεδαφίζει κυριολεκτικά, είναι η κατήφεια...η απαισιοδοξία...η μέρα χωρίς χαμόγελο...η γρκίνια.
Ότι συμβαίνει στη ζωή μας- αυτό το έχω μάθει καλά- δεν είναι μόνιμο. Όλα αλλάζουν απ τη μια στιγμη στην άλλη είτε θετικά είτε αρνητικά.
Αυτό που είναι μόνιμο είναι ο θάνατος. Η οριστική απώλεια.
Όταν λοιπόν, περνά μια μέρα χωρίς χαμόγελο, χωρίς αισιοδοξία, είναι για μένα ένας μικρός θάνατος.
Και τότε θρηνώ. Και γίνομαι κομμάτια. Αρνούμαι να ζήσω μια ζωή γεμάτη απο μικρούς θανάτους. Αρνούμαι μετά απο κάθε φορά, απο μια τέτοια στιγμή, να προσπαθώ να επανασυγκοληθώ για να συνεχίσω να αγωνίζομαι γι αυτό που εγώ νομίζω ζωή. Κάθε φορά, χάνω και ένα μικρό κομματάκι απ την ψυχή μου.
Ζωή για μένα είναι να δέχεσαι ότι φέρνει το κύμμα της θάλασσαςκαι αν δεν σου αρέσει να το παλέυεις. Αν σου αρέσει να το γλεντάς. Κι αν δεν παλεύεται, θα 'ρθει το άλλο κύμα να σε πάρει και ίσως να είναι καλύτερα...ή χειρότερα.
Η ομορφιά της ζωής όμως, είναι εδώ ακριβώς. Στις εκπλήξεις. Στην πρόκληση της καθημερινότητας. Ακόμη και οι δυσκολίες έχουν τν ομορφιά τους. Γιατί όταν τις ξεπεράσεις...με όποιο τρόπο...αισθάνεσαι περήφανος. Σαν τον καπετάνιο που σώζει ετο καράβι του απο μια τρικυμία, ενώ ξέρει οτι θα 'ρθει κι άλλη...κι άλλη...κι άλλη...
Μέχρι να έρθει ο θάνατος...
Σας παρακαλώ μη με σκοτώνετε καθημερινά πριν την ώρα μου...

Χωρίς τίτλο...

Η πίκρα στάλαξε
σαν το φαρμάκι
κι εγινε μέσα μου ωκεανός
η αγαπη άλαξε
εγινε απάτη
χωρίς εξήγηση γιατί και πως

Εμεις που ήμασταν
δυο σε ένα
κομμάτια γίναμε
μικρά...χαμένα
και απλωθήκαμε
και σκορπιστήκαμε..
στο σύμπαν όλο...
σαν κονιοφώς...

Τι να μαζέψουμε
τι να κρατήσουμε...
αν θέλεις πάμε
απ την αρχή
να γεννηθούμε...
να αγκαλιαστούμε...
να ξαναζήσουμε...
σ άλλη ζωή...

Για τον Στέφανο Κοκολογιάννη και τη σύζηγο του...

Το παιδικό σου κλάμα έπαψε και εσύ λυτρώθηκες...το μικροσκοπικό σου κορμάκι απαλάχτηκε απ' τους πόνους και τώρα η μικρή, ανόθευφτη ψυχούλα σου...που της έμελλε να περάσει απ αυτή τη γη και αντιμετωπίσει την ανευθυνότητα κάπιων ...πετάει σαν περιστέρι κατάλευκο στον ουρανό και όλοι οι ουράνιοι άγγελοι τραγουδούν για σένα τραγούδι λυτρωτικό, απαλό...
Νανούρισμα γλυκό, που τα ξερά πια χείλη της μαμάς δεν πρόλαβαν να σου σιγοτραγουδήσουν...ματιά ζεστή και τρυφερή που τώρα τα υγρά μάτια της μαμάς σε ψάχνουν να στη δώσουν...αλλά δεν είσαι εδώ...και η ματιά μετέωρη κενή...πλέει σαν καράβι δίχως προορισμό στη θάλασσα των συναισθημάτων και η καταιγίδα της κατάθλιψης το νικά...το κατατροπώνει, το βυθίζει και τα μάτια ακόμα πιο υγρά...και η κούνια σου άδεια...δώρο της ζωής παρμένο πίσω άγαρμπα...και η κούνια βουβή...ψυχούλα ταξιδευμένη στον ουρανό των αγγέλων...και τα φορμάκια αφόρετα...ήσυχα, απαίσια, ατελείωτα βράδια...και το μπιμπερό στο ντουλάπι...
Δεν θα αγκαλιάσεις ποτέ τη μαμά...δεν θα την φωνάξεις ποτέ μαμά...δεν θα τρέξεις ποτέ στην αγκαλιά του μπαμπά...και όλα ή μάλλον τίποτα δεν θα είναι όπως παλιά...η θέση σου στο τραπέζι της ζωής θα μείνει για πάντα κενή και κανείς δεν μπορεί να την αναπληρώσει...και κανείς δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του...
Ήρθες σαν το χριστουγεννιάτικο δώρο ενός μικρού παιδιού, που το περίμενει όλο το χρόνο και ανυπομονεί κάτω απ το δέντρο...και όταν επιτέλους το δώρο έρθει το παιδί το αγγιξε και το δώρο έσπασε....και ο πόνος είναι απερίγραπτος...και τα δάκρυα καυτά...και η κούνια κενή...και τα φορμάκια αφόρετα...και τα κλάμματα ανύπαρκτα...και το μπιμπερό στο ντουλάπι...και η μαμά να προσπαθεί να σώσει το καράβι απ την καταιγίδα της κατάθλιψης και να μην μπορεί να κρατηθεί απο σένα...γιατί εσύ άγγελε έφυγες νωρίς...και τώρα πετάς...σε ουρανούς μακρινούς...σε χώρες μαγικές...χωρίς την αγκαλιά της μαμάς...και κανείς δεν αναλαμβάνει ευθύνες...και ΚΑΝΕΙΣ δεν σε νοιάζεται...και η μάνα πονά...
και θα πονά...
γιατί χάθηκες άγγελε...

Σπασμένα γυαλιά...

Σπασμένα γυαλιά...και το φως της νύχτας καθρεφτίζεται σε κάθε χιλιοστό τους...σπασμένα γυαλιά...και κάθε εκατοστό τους βαθιά μπηγμένο στο απαλό δέρμα...σπασμένα γυαλιά και το απαλό δέρμα μια θάλασσα απο αίμα...βάφει τώρα πια...τα σπασμένα γυαλιά...κάθε μέτρο και κενό...κάθε εκατοστό και πόνος...κάθε χιλιοστό και μοναξια...κενό...πόνος...μοναξιά...και σπασμένα γυαλιά...
Σπασμένα γυαλιά...και το μυαλό τρελαίνεται απο τα αναπάντητα γιατί...πως...πότε...το μυαλό δεν μπορεί να καταλάβει...ποτέ ξανά...σπασμένα γυαλιά...μια ζωή...μια μηχανή...μια παιδικότητα χαμένη...τραγική...βράδια...ατέλειωτα σκοτάδια...ρούχα, αρώματα και χαμένα χάδια...
Σπασμένα γυαλιά και τόση μοναξιά...χαμόγελα, μάτια γλυκά, πρόσωπα ήρεμα...όλα χάθηκαν...όλα κόπηκαν απ τα σπασμένα γυαλιά...
Σπασμένα κόκκινα γυαλιά...στην άσφαλτο κοίτωνται νεκρά...χωρίς τη λάμψη του ουρανού...έξω απ την αυλή του Θεού...Σπασμένα αιματοβαμμένα ήταν τα γυαλιά και όλα έμοιαζαν...τόσο δυνατά...ο πόνος ο μεγάλος κρύβεται σαν μικρό παιδί...κρύβεται και περιμένει μια αδύναμη στιγμή...να καρφώσει το μαχαίρι...να σε πιάσει απ το χέρι...να σε ρίξει πάλι ξανά...στα σπασμένα γυαλιά...
Μια ιστορία που δεν τελειώνει...ένα κλάμμα που δεν λυτρώνει...ένα φονικό που σκοτώνει...
Σπασμένα γυαλιά, μαζεμένα πρόχειρα στην άκρη...σκουπισμένα...μουδιασμένα απ τον πόνο και το δάκρυ...σπασμένα γυαλιά...τώρα πεταμένα...σε μια άκρη του μυαλού ναυαγισμένα...
Σπασμένα γυαλιά απο χρόνια παρατημένα...σπασμένα γυαλιά απ τη βροχή και το βοριά ξεπλυμμένα...σπασμένα γυαλιά...όχι πια αιματοβαμμένα...σπασμένα γυαλιά πια στρογγυλεμένα...σπασμένα γυαλιά...τόσο ακριβοπληρωμένα...σπασμένα γυαλιά...τόσα δάκρυα και αίμα...σπασμένα γυαλιά....στους διαδρόμους του μυαλού τώρα αφημένα...
Ίσως να ζητάς πολλά...ίσως μια ζωή, μια αγκαλιά να μην αξίζουν στη μοναξιά...ίσως πάλι τα σπασμένα γυαλιά...μια εικόνα μοναχά...ένας θάνατος χαμένος...μια απώλεια ανύπαρκτη...ένα άρωμα, ένα χρώμα, μια αγκαλιά...που δεν ταίριαζε στην μοναξιά...
Σπασμένα γυαλιά...με αίμα ποτισμένα...σπασμένα γυαλιά...τώρα πια στρογγυλεμένα...

Η φλόγα της ζωής...

Η ζωή, μοιάζει με τη φλόγα ένος κεριού...τόσο ασταθης,τόσο μικρή, τόσο φωτεινή, τόσο ζεστή...Υπάρχουν στιγμές που εύχεσαι να μην είχες γεννηθεί ποτέ...στιγμές που εύχεσαι να μην είχεσ ανάψει ποτέ αυτό το κερί...
Η φλόγα του σταθερή στην αρχή, μεγάλη, χαρίζει ζεστασιά και φως ...η ζωή ξεκινά γεμάτη όνειρα και ελπίδες, γεμάτη όρεξη και αγάπη γι αυτό που κάνει...μόνο λίγο , λίγο στάζει το κερί και σε καίει...μόνο λίγο, λίγο χάνεις τις ελπίδες...όμως η καύση είναι απαραίτητη για τη συνέχεια της ζωής και όταν τελικά το κερί έχει στάξει πολύ αρχίζει και τρεμοπαίζει...και νομίζεις πως θα σβήσει αλλά αυτό επιμένει με μια πιο αδύναμη εξωτερικά φλόγα...υπάρχουν όμως πάντα τρόποι για να δυναμώσει...τα πλήγματα στη ζωή είναι πολλά...ξυπνάς και πρέπει να είσαι έτοιμος για οποιοδήποτε τρεμόπαιγμα...ακόμα και αυτό που μπορεί να σε σβήσει...εσύ όμως ενώ το ξέρεις...συνεχίζεις να ζεις...επιμένεις χωρίς πολλές φορές να ξέρεις το γιατί...είναι η εσωτερική δύναμη του κεριού που σε βοηθά...είναι ένα χαμόγελο...ένα βλέμμα...μια ζεστασιά...και τότε εσύ τρεμοπαίζεις όλο και λιγότερο...κάθε στιγμή και περισσότερο οξυγόνο σου προσφέρεται και συ το καταναλώνεις αχόρταγα...θέλεις να ζήσεις...ακόμα κι έτσι...δεν θες να σβήσει η φλόγα του κεριού...συνέχεια στάζουν επάνω σου καυτά κομμάτια και σε πονάνε...και συ, εκεί...επιμένεις στη ζωή....
Και τότε ξαφνικά...έρχεται η μέρα που το φυτίλι τελειώνει...που το οξυγόνο δεν φτάνει πια για να σε κρατήσει ζωντανό...και τότε αναπάντεχα...αβίαστα...η φλόγα σιγοσβήνει...και συ σκέφτεσαι όλα τα καψίματα...όλες τις σταθερές στιγμές και τα νιώθεις τόσο οικεία γιατί τότε τα νιώθεις ανάμεικτα...νιώθεις πόνο γι αυτό που χάνεις...και χαρά γι αυτό που συναντάς...δάκρυα φτάνουν στα μάτια σου, όπως οι τελευταίες καυτές σταγόνες του κεριού...και ενώ εκείνο σβήνει απλώνοντας γύρω σου τον πόνο, τα δάκρυα και ένα..."ζωή, σ αγάπησα" και τότε στο τελευταίο σου δευτερόλεπτο συννειδητοποιείς πόσο τυχερός είσαι που έζησες...πόσο πολύτιμο δώρο σου προσφέρθηκε...τα μάτια σου κλείνουν απαλά...και τα χείλη σου μένουν μισάνοιχτα...στεγνα...και το σκοτάδι που άφησε πίσω της η φλόγα τα σκεπάζει όλα...και συ ηρεμείς...απο κάθε κάψιμο, κάθε τρεμόπαιγμα...ηρεμείς...μέχρι να αρχίσουν όλα απο την αρχή...μέχρι να ξανα ανάψει το κερί...